اتاق بي حريم

 

وقتي كلي بخوايي نگاه كني همهء ما آدم ها شبيه هم هستيم.
اونقدر شبيه هم هستيم كه بعضي اوقات آدم احساس نگراني و ترس مي كنه.ترس از اينكه ديده نشي!
ترس از اينكه بين اين همه تشابه گم بشي!
و ترس از اينكه اين شباهت ها براي تو فرديتي باقي نگذاره!

تويي كه اومدي توي اين دنيا تا فرديت به وديعه گرفته شده خود رو نمايش بدي.
تويي كه اومدي بگي خدا به من هم مسؤليتي داده ‏و من هم توي اين دنيا رسالتي دارم....
بعد از ديدن اين همه تشابه هست که بلند ميشي و ميگردي تا اون نگين وجودت رو پيدا كني و وقتي هم اون نگين٬ پيدا كردي دنبال آدم يا آدمايي ميگردي كه بتونن او نگين تو رو ببينن.

چه حس قشنگيه وقتي يه نفر بدون اينكه ازش بپرسي يه دفعه قبل از خداحافظي باهات بهت بگه: راستي خدا چه نگين قشنگي بهت داده!
قدرش رو بدون!

+   شاپرك ; ۱۱:٠۱ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳۸۱
    پيام هاي ديگران ()  
 

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir